De organisatie van Wim van den Burg

Jullie zullen je wel afvragen: “Wie is Wim van den Burg nu eigenlijk?” In het Westland een begrip, maar in Brabant (nog) niet zo bekend. Hieronder vind je informatie over Wim, het ontstaan van zijn ontwikkelingsprojecten in Kenia en de doelstellingen van zijn organisatie.

Wim van den Burg

Wim van den Burg is op 9 februari 1952 in ’s-Gravenzande geboren en opgegroeid aan de Heenweg. Na de basisschool ging hij naar de MULO en daarna vervolgde hij zijn opleiding op de Handelsdagschool en de HBS. Hij ging op 19-jarige leeftijd werken bij Rijkswaterstaat op de afdelings Personeelszaken. Na zijn militaire diensttijd haalde hij in de avonduren de M.O. – akten A en B Engels. Hij werd eerste graads leraar en werkte op scholen in Maasland, ’s-Gravenzande en Voorburg. Daarna ging hij lesgeven op de Christelijke Scholengemeenschap “Groen van Prinsterer” in Vlaardingen. Ooit was het de bedoeling van Wim om de zeven wereldwonderen, waaronder de Niagarawatervallen, te gaan bezichtigen. Hij heeft ze nog niet allemaal gezien, want hij is in Baharini, een Keniaans dorpje in de streek Mpeketoni blijven steken. Sterker nog, hij heeft er zijn hart verloren.

Aanleiding

Wim: “Ik heb veel gereisd over de hele wereld. In 1987 maakte ik een avontuurlijke tocht door Kenia. Na het bezoek aan enige wildparken besloot ik naar het moslimeiland Lamu te gaan. Hier is geen gemotoriseerd verkeer, de sfeer is idyllisch en de stranden zijn er prachtig. Tijdens mijn verblijf maakte ik kennis met Loyce Wanjiku Kimani. Ze werkte daar als serveerster in een lokaal restaurant. Zij had suikerziekte en kreeg niet de medische verzorging, die noodzakelijk was. Haar ouders woonden in het dorpje Baharini in het afgelegen gebied Mpeketoni, ongeveer 65 kilometer van Lamu in het Noord-Oosten van Kenia, dicht bij de grens met Somalië. Het gebied heeft ongeveer de grootte van de provincie Zuid-Holland. Zij vertelde over haar familie en de armoedige omstandigheden, waaronder zij moesten leven. Na terugkeer in Nederland ontstond een briefwisseling. Dat was niet eenvoudig, want Loyce sprak en schreef gebrekkig Engels. Het jaar daarop ging ik niet naar Kenia, maar maakte een rondreis door Thailand en Maleisië. In 1989 kreeg ik een brief van Loyce met het verzoek enige bijbels te sturen. Het Nederlands Bijbel Genootschap had bijbels in de Kiswahili taal in voorraad en af en toe stuurde ik er een op.”

Op Reis

Wim: “Dat zelfde jaar werd het gebouw Jachin in ’s-Gravenzande (Heenweg) verkocht. Dit was oorspronkelijk een kleuterschool, waar ik zelf als klein kind op had gezeten. Het bestuur zocht goede doelen voor de opbrengst van de verkoop. Mij werd 5.000 gulden (ongeveer 2.300 Euro) geboden om dat geld in Mpeketoni te gaan besteden. Na enige bedenktijd accepteerde ik het aanbod. Uiteraard betaalde ik zelf mijn reis naar Kenia. Vlak voor vertrek kreeg ik een brief met de mededeling, dat Loyce was overleden aan de gevolgen van malaria. Haar laatste wens was, dat ik toch naar Kenia zou komen. Ik besloot om de spannende reis te gaan maken. Mpeketoni stond niet eens op de landkaart, omdat het een nieuw vestigingsgebied was. Ik had alleen een getekende routebeschrijving ontvangen.
Het werd vanaf de havenplaats Mombasa een avontuurlijke tocht van ruim vier honderd kilometer door de jungle over onverharde wegen. Ik werd gastvrij ontvangen en verbleef 3 weken in Baharini in een lemen hut. Tijdens die periode deelde ik tientallen in Nairobi gekochte bijbels uit. Bovendien liet ik een eenvoudige lemen hut met golfplaten bouwen voor de familie Kimani. Zij lieten mij ook enige scholen in de buurt zien en de omstandigheden, die ik daar aantrof waren mensonwaardig. Kinderen hadden geen schoolbanken, lesmaterialen, sanitaire voorzieningen, waterputten enz.”

Ontstaan van het ontwikkelingswerk in Kenia

Wim: “In Nederland vertelde ik tijdens een gemeenteavond in ’s-Gravenzande over mijn ervaringen en liet ook dia’s zien. Dat maakte diepe indruk en men was van mening, dat er iets aan de armoedige omstandigheden moest worden gedaan. Dit is het begin geweest van het ontstaan van een ontwikkelingsproject, dat ook veel scholen in Nederland aanspreekt. Enkele jaren later begon het Ministerie / De Nationale Commissie voor Duurzame Ontwikkelingssamenwerking de ingezamelde gaven te verdubbelen en dat gebeurt tot op de dag van vandaag nog steeds. Het geld is afkomstig van particulieren, scholen, bedrijven, organisaties, kerken enz. Ik heb nooit de bedoeling gehad om ontwikkelingswerk te gaan doen, maar het is toch mijn levenswerk geworden. Ik ben nog steeds leraar in Vlaardingen, maar ik heb sinds het begin van het project de zomer- en kerstvakanties doorgebracht in Mpeketoni. In 1997/1998 en 2003/2004 nam ik zelfs onbetaald verlof op om de werkzaamheden in Kenia te begeleiden. Ik inspecteer en coördineer de projecten en ontwikkel in overleg met de bevolking nieuwe plannen. Mijn assistent en construction manager David Njiri Kinyanjui heeft, tijdens mijn afwezigheid, de supervisie over de projecten, die worden uitgevoerd door plaatselijke arbeidskrachten.”

100% vertrouwen in zijn handelswijze

De ontwikkelingshulp is gericht op een verzelfstandiging van de bevolking. De projecten van Wim van den Burg geeft de mensen niet alleen vis, maar leert hen ook vissen. Deze handelswijze en aanpak van ontwikkelingswerk waarderen wij ontzettend. Er is geen duur kantoorpand, er worden geen managementkosten gemaakt omdat Wim alle touwtjes zelf in handen heeft, zijn projecten zijn gericht op duurzame ontwikkeling en hebben geen commerciële insteek. Hoofddoelstellingen en toekomstverwachtingen van de projecten van Wim van den Burg zijn het verbeteren van: a) het onderwijs, b) de medische voorzieningen, c) de landbouw, d) de levensomstandigheden en e) de toekomstmogelijkheden van wees- en straatkinderen. Wij vinden het fantastisch wat Wim de afgelopen 20 jaar allemaal heeft bereikt: onder andere de bouw van 52 schoolgebouwen, 20.000 schoolboeken, 2.200 schoolbanken, 40 waterputten, 175 toiletunits, 1 dokters’ huis, 1 ziekenhuis, 1 maïsmolen, 1 kerk, 15 woningen, 60 fietsen, etc. In maart zullen wij hem helpen met het helpen realiseren van doelstelling a) het verbeteren van het onderwijs.

Erkenning van de Projecten van Wim van den Burg

De projecten van Wim van den Burg zijn officieel erkend door het Ministerie voor Ontwikkelings-samenwerking en men rangschikt het onder de beste tien ter wereld. Inmiddels is hij ereburger van ’s-Gravenzande en een absoluut hoogtepunt was de uitreiking van de Zilveren Ridderorde van Oranje Nassau op het gemeentehuis door voormalig Minister van Ardenne. Die orde heeft Wim opgedragen aan iedereen, die het het project moreel en financieel heeft gesteund. Wim: “Zonder die hulp hadden we nooit bereikt wat in de afgelopen jaren tot stand is gekomen.”

Respect

Wim wordt zeer gewaardeerd voor het werk dat hij doet. Daar is hij blij mee maar hij relativeert het direct: “Mensen kijken soms tegen mijn werk op, maar ik heb net zo goed respect voor anderen. Kijk bijvoorbeeld naar verpleeghuis De Kreek hier in ’s-Gravenzande waar 300 vrijwilligers werken. Daar worden demente bejaarden verzorgd en iedereen doet dat in stilte. Daar heb ik nou respect voor. Alleen mijn werk valt wat meer op, dat krijgt wat meer aandacht. Ach ja, dat moet ook wel als je geld nodig hebt… Het is mooi om dit werk te doen; veel deuren gaan voor je open. En ik heb echt niet altijd verstand van zaken, maar ik weet de juiste mensen te vinden. Ik krijg de touwtjes aangereikt en die knoop ik dan aan elkaar. Nee, ik zou dit werk niet kwijt willen. Je wordt er niet voor betaald, maar je krijgt wel dankbaarheid en respect en zelfs een ridderorde. Zo krijg je er heel veel voor terug. En weet je, alles is begonnen met die toevallige ontmoeting met Loyce. Door haar heb ik nu al veel mensenlevens kunnen redden door bijvoorbeeld de bouw van een ziekenhuis en hulp tijdens de hongersnood. Dit werk geeft een belangrijk doel aan mijn leven. Als ik later ooit terugkijk op mijn leven, dan hoop ik dat mijn leven niet voor niks is geweest, dat ik niet alleen voor mezelf bezig ben geweest.”

Meer informatie over de projecten van Wim van der Burg vind je hier.