Erik & Annemarie

Erik Walschots

Geboren in Tilburg in juni 1984 en daar nog steeds woonachting. Ik heb in Tilburg Personeelwetenschapen gestudeerd en ben nu in ’s-Hertogenbosch werkzaam op de HR afdeling van een Internet Marketing bedrijf. Ik zal hier geen heel verhaal gaan houden over mijn hobby’s, maar in het kort komt het neer op actief bezig zijn.

Maar waarom nu naar Kenia? Ik hoor waarschijnlijk bij de grote groep mensen, die altijd wel gedacht heeft aan ontwikkelingswerk, maar nooit daadwerkelijk de stap heeft genomen om het ook echt te gaan ondernemen.

Nadat ik de verhalen en foto’s van Annemarie had gehoord en gezien, was het voor mij duidelijk dat ik dit echt wilde doen. Wat is dan mooier om dat samen te kunnen gaan doen? Met z’n tweeën acties organiseren, met zijn tweeën naar Parijs fietsen en aangemoedigd gaan worden als ik de Ten Miles ga lopen en de halve marathon van Eindhoven. 

We zijn nog maar kort bezig met alles te organiseren, maar het idee dat we daadwerkelijk kunnen gaan helpen met de bouw van een peuter/ kleuterschool in Kenia klinkt toch wel erg gaaf. Het gaat gewoon echt gebeuren! Tot nu toe zijn we al druk bezig geweest met van alles te organiseren. De eerste euro’s voor het project zijn inmiddels al binnen en het geeft zoveel energie als een actie slaagt.

We zullen jullie via deze website (Arturo en Sander bedankt hiervoor) volledig op hoogte houden. In de hoop dat we natuurlijk zoveel mogelijk geld in kunnen zamelen voor dit mooie project van Wim van den Burg.

Annemarie Middelburg

Geboren in Delft in 1986, maar opgegroeid als tuindersdochter in ’s-Gravenzande. Na het VWO ben ik in Tilburg rechten gaan studeren en heb ik in een aantal leuke en gezellige studentenhuizen gewoond. Op een gegeven moment bij Theaters Tilburg gaan werken als bijbaantje en daar heb ik Erik ontmoet! Toen we elkaar nog maar 3 maanden kenden, vertrok ik eerst voor 3 weken naar India om daar ontwikkelingswerk te doen en vervolgens voor 5 maanden naar Israël om stage te gaan lopen op de Nederlandse Ambassade in Tel Aviv.    

Super mooie ervaringen die ik niet had willen missen. Het heeft mijn leven veranderd, net als mijn andere reizen naar Australië en Nieuw-Zeeland en een summercourse in Zuid-Afrika die ik heb gevolgd. Het buitenland trekt mij ontzettend, je leert er zoveel van. Doordat ik vreselijke armoede heb gezien in Afrika en India, besef je hoe goed je het hier hebt. Dat je zoveel ”geluk” hebt gehad dat je in een land als Nederland bent geboren waar je geen honger hoeft te hebben, waar je naar school kan gaan en kan studeren, dat altijd schoon drinkwater is en een dak boven je hoofd. Ziekenhuizen waar je geholpen wordt als er iets met je aan de hand is, dat er vrijheid van godsdienst is en vrouwenrechten worden gerespecteerd. Voor een half jaar leven in een land als Israël maakt bijvoorbeeld duidelijk wat het is om in een land in conflict en dreiging te wonen, of realiseer je dat mensen van je eigen leeftijd 2 of 3 jaar verplicht in dienst moeten en wat dat voor jongeren betekent. Ik heb veel geleerd over Palestijnen, Hamas en Fatah, Israëlis, het jodendom, de positie van de verschillende landen in het Midden-Oosten en ga zo maar door.

Toen ik terug kwam uit Israël ben ik begonnen met mijn master ‘International and European Public Law’ met accent op ‘Human Rights Law’. Een mond vol, maar eigenlijk komt het erop neer dat ik heb gekozen voor de meest sociale kant van rechten: de fundamentele mensenrechten. Het is een studie die helemaal bij mij past en ik ben er erg enthousiast over. Echt helemaal mijn ding! Zo heb ik de afgelopen maanden papers geschreven over bijvoorbeeld kinderarbeid, vrouwenhandel, de rechten van maori’s in Niew-Zeeland en het verbod op hoofddoekjes op Franse basisscholen. Ik voel dat ik erg betrokken ben bij dit soort kwesties, al is het natuurlijk vaak niet ‘leuk’ om te lezen. Aan de andere kant maakt het je wel bewust van dingen en sta ik met beide voeten in de wereld. Je leert wat er écht aan de hand is en wat er toe doet. Het maakt het er niet leuker op, soms schrik je er ontzettend van. Maar het is wel de realiteit.

Dat heeft me ook doen besluiten om na het geslaagde project in India nog een keer ontwikkelingswerk te gaan doen. Het geeft zoveel voldoening. Waarschijnlijk zal ik later ook wel een baan vinden in die richting, maar tijdens mijn studententijd zijn er ook genoeg mogelijkheden te creëren. Erik was ook ontzettend enthousiast geraakt door mijn verhalen en wat is er nou leuker om samen een project op te pakken en daar voor 100% voor te gaan? Ik heb contact opgenomen met Wim van den Burg en vrij snel werd duidelijk dat we samen zouden gaan werken.

Ik heb er het volste vertrouwen in dat dit project wederom een succes wordt. Mijn handen kriebelen om allerlei acties te ondernemen om geld in te zamelen voor de school. Ik hoop dat we op jullie steun kunnen rekenen.