Verslag van ontwikkelingsproject in India 2008

In juli heb ik 3 weken een fantastisch avontuur in India beleefd. Ik had even een paar dagen nodig om bij te komen (waarschijnlijk aan het einde van de reis een tropische bacterie meegepikt en ik ben daar best wel ziek van geworden), maar vrij snel was ik weer de oude. Hieronder volgt een verslag van mijn reis en via deze link is ook een filmpje van het project te zien.

Na een vlucht van 9 uur sliepen we de eerste nacht in een mooi hotelletje in Bangalore. De volgende ochtend vertrokken we naar het ontwikkelingsgebied in Sidakatte waar de school stond waar we een verdieping op zouden gaan bouwen. De busreis die dag was 10 uurtjes, maar ik heb er ontzettend van genoten, want zo kregen we heel wat mee van de Indiase cultuur.
                               

Na 10 uurtjes heen en weer geschud te zijn, kuilen en gaten in de weg hebben overleefd, maar boven alles met het hysterische en chaotische Indiase verkeer hebben kennis gemaakt, waren we aangekomen in het dorpje Sidakatte. Daar hadden de juffen en kinderen een openingsceremonie voor ons voorbereid, wat ons toen al kippenvel bracht. De kindertjes gingen in een lange rij staan waar we doorheen liepen met onze groep en gooiden ze bloemetjes op ons en werden we lovend toegesproken door de directeur, de pastoor van het dorp en verschillende ouders. Het gaf ons meteen een goed gevoel: daar deden we het allemaal voor en de mensen waren nu al zo dankbaar dat we er waren!

De school hoe ver hij af was toen wij aankwamen tijdens de openingsceremonie.

De dag erna konden we niet wachten om onze handen uit de mouwen te steken en echt te beginnen met bouwen. Alhoewel het weer niet echt meewerkte (het was 40 graden, erg benauwd omdat het regenseizoen was aangevangen en daardoor viel er om de paar uur een gigantische regenbui), maar dat liet ons niet weerhouden aan het werk te gaan! Zoals je op de foto hierboven kan zien, waren we gekomen om de 2^e verdieping op de St. Patrick school te bouwen. Daarom begonnen we met stenen sjouwen (25 kg per stuk) en muurtjes metselen, zand zeven voor het cement en cement maken.

            De stenen werden doorgegeven in een lijntje en zo naar boven gebracht.

Het zand werd eerst gezeefd…

 
…en daarna in manden naar boven gebracht…

… om er daarna cement of beton mee te maken.

We voelden ons af en toe net Bob de Bouwer

 
Jaja, dat muurtje heb ik gemetseld!

Doordat de stenen zo groot waren, vlotte de bouw heel aardig. Er waren twintig lokale bouwvakkers, die ons de kneepjes van het vak leerden. Zij leerden ons cement maken (lees: een hoopje gezeefd zand, een hoopje cement, een kan water en omscheppen maar!), muurtjes metselen, voegen en beton storten. Na drie weken waren we echt volleerde bouwvakkers geworden!

We werden alleen wel met onze neus op de feiten gedrukt toen we erachter kwamen dat de bouwvakkers €1,50 per dag verdienden… Ze werkten op teenslippers in plaats van schoenen met stalen neuzen, aten maar twee keer per dag en hun huisjes waren kilometers verderop. Toch hadden ze plezier in hun werk, en waren ze gelukkig. Dat was heel mooi om te zien.  

Beton storten op een afdakje

Wat ik zelf heel erg leuk vond, was dat de kinderen in de lokalen op de begane grond en eerste verdieping gewoon les hadden, terwijl wij aan het bouwen waren. Je hoorde ze liedjes zingen en muziek maken, als we beneden thee gingen drinken zagen we ze rekenen en schrijven. Dat was zo mooi om te zien, want we konden ons er goed een voorstelling van maken hoe straks de 2^e verdieping eruit zou komen te zien als het af was!

We hebben ook een middag met de kinderen geknutseld wat ze ontzettend leuk vonden. We hadden zelf spullen meegenomen uit Nederland, zoals gekleurd papier, stickertjes en scharen waarmee ze zo lief aan de slag gingen. Zulke dingen hadden ze nog nooit gezien!

Knutselen met de kinderen was een mooie ervaring.

Ze waren allemaal zo lief!

 Die stralende gezichtjes ‘s ochtends als we weer begonnen met bouwen waren zo mooi!

Wat ook heel goed is, is dat de kinderen één keer per dag op school een maaltijd krijgen (want helaas is dit vaak de enige maaltijd die ze op een dag krijgen, omdat hun ouders niet genoeg geld hebben voor eten). Naast de juffen zijn er drie vrouwen in dienst die in grote pannen rijst maken voor alle kindertjes.

Kinderen in de rij voor een bordje eten

 
Ten slotte hebben we ook de speeltuin die geschonken was door de rotary club van Groningen voorzien van een mooi en fleurig laagje verf. De kinderen hebben meegeholpen met schilderen, wat tot een heel mooi resultaat heeft geleid.

Al met al met al kunnen we als groep terugkijken op een heel geslaagd project. De dankbaarheid van de mensen die bleek toen we weg gingen, de overdrachtceremonie die toch wel erg emotioneel was, het afscheid van de bouwvakkers die de school nu gaan afmaken en de sterke band met de groepsleden maakten het een mooie ervaring waar we voor altijd op terug mogen kijken.

 Liefs,

 Annemarie