Momenteel is er een groep Westlandse jongeren op bezoek bij Wim. Ze werken keihard aan een school in Sefu. Ben je nieuwsgierig naar hun avonturen? Voor hun weblog, klik hier.

Het is nog steeds mogelijk te doneren voor de projecten van Wim van den Burg in Kenia. Tot onze blijde verrassing gebeurt dit ook regelmatig en zorgen wij dat het geld bij Wim terecht komt. Via deze weg willen wij de particulieren die afgelopen weken geld hebben gestort bedanken voor hun donatie. Ook zijn wij erg blij met de donatie van de Westlandse stichting WEKKER. Helaas is deze stichting ophouden te bestaan vanwege onvoldoende aanwas van vrijwilligers, het te geringe draagvlak van de kerken en de snelle verandering op de markt van de nieuwe media. Maar wij zijn ontzettend blij dat zij ons project in Mpeketoni op deze manier willen ondersteunen. Via deze weg: allen bedankt! Wilt u meer informatie over Wim zijn bezigheden in Mpeketoni? Bekijk zijn website hier.

Wim is volop bezig met het landbouwproject dat letterlijk en figuurlijk zijn vruchten begint af te werpen. Het doel om de economie te gaan verbeteren via de landbouw kan absoluut slagen door medewerking van veel Keniaanse agrarisch deskudigen en speciale zaden. Ook organiseren Wim en Ann binnekort een open dag voor scholieren en de lokale bevolking om ze te laten zien wat er in Mpeketoni, ondanks de droogte, mogelijk is door irrigatie.

Naast het landbouwproject is Wim ook bezig met de bouw van een nieuwe school in Sefu. Jammer genoeg hebben wij deze nederzetting niet bezocht, omdat Wim er toen alleen maar op de motor kon komen. Het was onmogelijk om door de jungle met de auto te gaan. In Sefu is de armoede ontzettend voelbaar en is Wim met drie waterputten bezig. Inmiddels is de bevolking begonnen met het bouwrijp maken voor de bouw van de school en zal de fundering spoedig gelegd worden. De regentijd is inmiddels begonnen, maar de mensen zijn supergemotiveed en bereid om keihard te werken “weer of geen weer”. De groep die in juli komt, zal helpen met de bouw van deze school.

Ook in Heshima wordt gewerkt, het dorpje waar wij in februari/maart de school hebben gebouwd. Wij hebben in maart een ontwerp gemaakt voor op de zijkant van de school en inmiddels is ons logo, het embleem van Wim en een afbeelding van kwik, kwek en kwak met cement op de school aangebracht. Bij deze complimenten voor Janko en de fundi’s, want het ziet er nu al prachtig uit. Laat staan als het straks mooi geschilderd is! De raamkozijnen zijn inmiddels blauw geverfd en is ook een verplaatsbare afscheiding aangebracht. Zodra het weer het toelaat, zal het hele gebouw worden geschilderd.  

Tot zover deze update en we houden jullie op de hoogte!

Wij beseffen dat wij een unieke kans hebben gekregen om letterlijk in de keuken van Wim en Ann een kijkje te mogen nemen. Bij wijze van uitzondering mochten wij samen naar Mpeketoni komen om twee klaslokalen te bouwen in Heshima. Vanaf het voorjaar van 2009 hebben wij acties gehouden om geld in te zamelen. Zo zijn we o.a. van ’s-Gravenzande naar Parijs gefietst, hebben we een voetbaltoernooi, een Afrikaanse maaltijd en sponsorloop georganiseerd. In totaal hebben we bijna €14.000,- ingezameld voor de bouw van twee klaslokalen in Heshima.

Bouw van de school in Heshima

We hadden erg naar 20 februari toegeleefd en konden niet wachten om daadwerkelijk de handen uit de mouwen te steken. Na een dag Nairobi stond Wim ons op te wachten in Lamu. We werden warm onthaald door Ann, Casey en de bevolking van Mpeketoni. Vervolgens hebben we drie weken samen met de fundi’s (bouwvakkers) gebouwd aan de school. Elke ochtend vertrokken we op de fiets naar Heshima en gedurende deze tocht van ongeveer twintig minuutjes werden we toegezwaaid door de bevolking en riep iedereen “jambo!” (hallo!). Aangekomen bij de school gingen we aan de slag en leerden de fundi’s ons niet alleen de kneepjes van het vak, maar vertelden ze ons ook over hun cultuur, leefomstandigheden en armoedeproblemen waar ze dagelijks mee te maken hebben. Doordat we met de bouwvakkers samenwerkten konden zo ons ook veel vertellen over de regio en hoe belangrijk het werk is wat Wim doet. Ze vertelden ons hoe Wim de omstandigheden verbeterd, de regio op een beter niveau krijgt en hoe Wim betrokken is bij de lokale bevolking. Het was heel bijzonder om drie weken lang zo tussen de lokale bevolking te staan. Daarnaast waren we allebei erg onder de indruk van het afwerkniveau. Van tevoren hadden we niet gedacht dat een school in Kenia er zo uit zou kunnen zien. Opvallend is natuurlijk dat de fundi’s alles met de hand doen: fundering leggen, zagen, beton en cement maken, daksteunen maken. Maar het resultaat was buitengewoon. We stonden er ook van versteld hoe snel en georganiseerd het werk verliep. De opzichter (Jospiter) had alles onder controle en iedereen had een duidelijke taak. We hebben ervaren hoe zwaar het is om in de tropische hitte van 35-40 graden een bouwvakker te zijn. De blaren stonden af en toe op onze handen, vies en bezweet kwamen we aan op Farmers Court. Maar tussendoor zongen en dansten we ook met de kinderen of speelden we volleybal. De laatste dag met de fundi’s was erg bijzonder. Om de fundi’s te bedanken voor hun inzet en de fantastische tijd tijdens het bouwen, hebben we twee geiten gekocht. Een heerlijke maaltijd met elkaar was een mooie afsluiting van de bouw.

Bezoek aan projecten van Wim

Naast het werken op de bouw gingen we ook dagelijks op pad en heeft Wim veel van zijn projecten zien. We hebben waterputten bezocht en we merkten dat het belang daarvan heel groot is. Ook hebben we veel scholen bezocht die Wim de afgelopen twintig jaar heeft gebouwd. Wim bouwt de scholen in echt de aller armste gebieden. Soms reden we door de jungle en dachten we: “Wonen hier echt mensen?”. Elke keer weer werden we met open armen ontvangen bij de scholen door de leraren en schoolhoofden. Dan zagen we ook de lachende gezichten van de kinderen die zoveel voldoening geeft! Wij vonden het heel bijzonder dat sommige scholen er al 15-20 jaar staan, terwijl wij nog geen scheur in de lokalen hebben kunnen ontdekken. De constructie en duurzaamheid van de gebouwen is echt ongelofelijk. Ook hebben we de kerk bezocht en het Maria Teresa Health Centre waar de Rotary tandarts aan het werk was. Allemaal fantastische initiatieven van Wim. Maar eigenlijk vonden wij het meest bijzondere project wel het landbouwproject. Door de droogte in Mpeketoni is over het algemeen maar één oogst per jaar mogelijk. Het komt regelmatig voor dat mensen slechts twee zakken maïs van hun land afhalen en daardoor is er sprake van honger en armoede. Wim wil dit probleem ook aanpakken en elke dag namen we een kijkje op de shamba/proeftuin waar dankzij een aangelegd irrigatiesysteem maïs, tomaten, pepers, uien, bieten, komkommers en nog veel meer groenten groeien. Door te pionieren en uit te proberen is dit allemaal mogelijk geworden. Als de sprinklers aan gaan, is dat werkelijk waar een prachtig gezicht. In de drie weken dat wij op bezoek zijn geweest is er veel vooruitgang geboekt en wij weten zeker dat het een nog groter succes zal zijn in de toekomst.

Armoede in Mpeketoni

Waar we ook achter zijn gekomen is dat de armoede op het eerste gezicht lijkt mee te vallen. Mensen zijn goed verzorgd, zorgen ook dat hun lemen hutjes er netjes uit zien en er is weinig viezigheid of rommel. Maar als je goed naar hun verhalen luistert en als je daadwerkelijk bij de mensen op bezoek gaat, merk je wel degelijk dat ze in moeilijke omstandigheden moeten leven. Zo zijn wij bijvoorbeeld bij een gezin langs geweest waar na een kort gesprek bleek dat ze naast hun eigen vier kinderen ook drie wezen in huis hadden genomen, terwijl ze eigenlijk straatarm zijn en zelf amper rond kunnen komen. Wim helpt hen nu bij het graven van een eigen waterput. Dit is maar een enkel voorbeeld van de ontelbaar mooie initiatieven die Wim neemt. Zo kwam er bijvoorbeeld ook een vrouw bij Farmers Court en haar kind was doodziek door Malaria. Ann heeft de vrouw naar het ziekenhuis meegenomen, voor 8,50 euro heeft ze medicijnen gekregen en was haar kind gered. Ook heeft Wim ervoor gezorgd dat een jongen die uitblonk op de middelbare school naar de universiteit in Nairobi kan.

Onze ervaringen

We hebben in Mpeketoni met eigen ogen kunnen zien dat ontwikkelingswerk wel degelijk nut heeft en wij steunen voor 100% de visie van Wim! Af en toe vroegen we schoolhoofden en de bevolking hoe de regio eruit zou hebben gezien zonder Wim. Hun reactie was altijd hetzelfde: “Zonder Wim zou er veel meer armoede in Mpeketoni zijn.” We hebben van dichtbij mogen meemaken en ervaren hoe het is om een ontwikkelingsproject te ‘managen’. Misschien klinkt het gek, maar Wim moet dagelijks zoveel beslissingen en keuzes maken. We hebben daar veel respect en waardering voor. Wim heeft ons ook alles verteld omtrent de problemen die hij tegenkomt. Wij vinden het echt ongelofelijk dat er mensen zijn die de projecten van Wim proberen tegen te werken. Daar kunnen wij met ons verstand echt niet bij. Van tevoren hadden wij niet beseft dat ontwikkelingswerk zo complex is en we kunnen zeggen dat de aanpak van Wim niet beter of effectiever kan. Werkelijk waar al het sponsorgeld gaat naar het project, er zijn geen overheadkosten en Wim en Ann werken keihard en zijn dag en nacht met het project bezig. Daarom zijn wij grote fan van de steunstichting die is opgericht met als doel Wim de aankomende jaren salaris te betalen. Een baan in Nederland, maar daarnaast een project dat zo grandioos loopt en de bevolking zo goed helpt is onmogelijk te combineren.

De laatste week zijn we samen met Wim, Ann en Casey naar Malindi geweest en hebben we genoten van een vierdaagse campeersafari in de Masai Mara en Nakuru. Wat is Kenia toch ook een prachtig land! We zijn heel dankbaar dat we dit allemaal hebben mogen meemaken.

Vriendelijke groet van twee ambassadeurs van Stichting Ontwikkelingshulp Kenia.

Erik & Annemarie

Dit was het schoolgebouw waar de kinderen les kregen voor wij kwamen bouwen.

Het leggen van de eerste steen.

 Erik metselt zijn eerste muurtje.

 Samen cement maken: omscheppen maar!

Tussendoor thee drinken met de fundi’s (bouwvakkers)

Zand scheppen voor het cement!

De daksteunen gaan het dak op!

Golfplaten vasttimmeren: we worden volleerde fundi’s.

 Opruimen hoort er natuurlijk ook gewoon bij.

 De laatste dag van de bouw: een feestlunch! Op het menu stond geit en kip met cola!

 Hmmm….

En dit is het eindresultaat van buiten…

…en van binnen!

Groepsfoto: alle mensen die ons avontuur onvergetelijk hebben gemaakt!

Na drie weken bouwen namen we afscheid van iedereen en vertrokken we uit Mpeketoni op weg naar Malindi. Daar hebben we genoten van de zon en het strand. Het was heerlijk om niets te hoeven doen en lekker bij te komen. Ook zijn we een dagje naar Watamu geweest: wat een prachtige plek! Ook hebben we ruines bezocht en na drie dagen  relaxen was het tijd om afscheid te nemen van Wim, Ann en Casey en vlogen we naar Nairobi. Daar stond een vierdaagse safari op het programma waar wij de Maasai Mara hebben bezocht en Lake Nakuru. Het was super, we hebben zoveel wilde dieren gezien: buffels, zebra’s, giraffen, wildebeest, topi’s, gazellen, olifanten, neushoorns, cheeta’s, leeuwen, noem maar op. De tijd vloog voorbij en voor we het wisten waren we terug in Nairobi en was het einde van het avontuur heel dichtbij. De volgende ochtend vlogen we terug naar Nederland.

Een samenvattend verslag met foto’s volgt snel!

Om de fundi’s te bedanken voor hun inzet en de fantastische tijd die we hier hebben gehad, hebben we gisterochtend op de ‘geitenmarkt’ twee geiten gekocht en hebben we flessen cola en fanta gekocht: iets wat voor de fundi’s een feestje betekent! Heel eventjes zijn we dus de trotse bezitters geweest van twee geiten. Echter is ons bezit vandaag in een smakelijke maaltijd geheel opgegeten. We hebben vanmiddag een mooie afsluiting gehad en hebben we afscheid genomen van onze rafiki’s (vrienden).

Om nog even terug te blikken op de afgelopen dagen, hebben wij in het weekend genoten van een paar dagen Lamu. Dit is een eiland voor de kust van Kenia waar geen auto’s te vinden zijn, alles wordt vervoerd op ezeltjes. We kwamen echt in een andere (Moslim)wereld terecht en hebben er goed van genoten. De meest bijzondere dag was dat we een boottochtje (dhowtrip) hebben gemaakt. ‘s Ochtends werden we opgehaald en hebben gedurende de dag genoten van het zonnetje, het kabbelende water, hebben we gevist en op een super mooi strand hebben we de vis die we hadden gevangen gebarbequed. Ontzettend romantisch! Ook hebben we gister een minisafari gemaakt in Lake Kenyatta Reserve (ongeveer een kwartiertje bij Wim zijn huis vandaan). Het was prachtig, de omgeving was zo mooi. We hebben aapjes gezien, zebra’s, nijlpaarden, noem maar op.

Ook heeft Wim ons de afgelopen dagen nog meer scholen laten zien en hebben we met veel schoolhoofden gesproken. Heel interessant om te horen en zien hoe het onderwijssysteem hier in Kenia werkt. Daarnaast zijn we erg onder de indruk van het landbouwproject. Elke dag gaan we even kijken op de shamba (landbouwgrond) van Wim en Ann waar dankzij een irrigatiesysteem mais, tomaten, pepers, uien, bieten, komkommers en nog veel meer groenten groeien. Als de sprinklers aan gaan, is dat werkelijk waar een prachtig gezicht. Als je dan bedenkt dat nergens in een omtrek van misschien wel 250 km dergelijke groenten groeien door de droogte, krijgen wij soms wel kippenvel. Door te pionieren en uit te proberen is dit allemaal mogelijk geworden. Als wij zien wat er voor vooruitgang is geboekt in drie weken tijd, belooft dit een nog groter succes te worden!

We hebben de afgelopen dagen ook hard gewerkt aan de school en ervaren we hoe zwaar het af en toe is om in 35-40 graden een bouwvakker te zijn in Kenia. De blaren stonden af en toe op onze handen, met een bezweet hoofd en vuil tshirt kwamen we aan op Farmers Court. Maar het eindresultaat geeft veel voldoening. In de lunchpauze zongen en dansten we met de kinderen onder een boom of speelden we volleybal. Die lachende gezichtjes: daar doen we het voor! Morgen verlaten we helaas Mpeketoni en reizen we naar Malindi. Daar blijven we vier dagen en vertrekken we vervolgens naar Masai Mara en Nakuru voordat we in het vliegtuig stappen terug naar Nederland.

Dit avontuur is nu al onvergetelijk. We hebben ‘the time of our life’ en zijn Wim en Ann zo dankbaar dat we dit allemaal mogen meemaken. We zullen er de rest van ons leven op terug kunnen kijken. Maar eerst gaan we nog lekker anderhalve week genieten van het prachtige Kenia!

Tot ons volgende berichtje!

Liefs, Erik en Annemarie

Daarnaast hebben we afgelopen dagen weer veel meegemaakt en gezien van de omgeving, de cultuur van de mensen in Mpeketoni en de omstandigheden waarin ze leven. Zo zijn we bijvoorbeeld vanochtend op bezoek geweest bij drie ouders waarvan de kinderen op de school in Heshima zitten. We mochten een kijkje nemen in de hutjes waarin ze leven en voerden gesprekken met ze. Wat een verschil met de Nederlandse kinderen!

We zijn van de week ook bij een gezin langs geweest waar momenteel een waterput gegraven wordt. Na een kort gesprek hadden wij veel bewondering voor deze mensen. Naast hun eigen vier kinderen hebben ze ook drie wezen in huis genomen, terwijl ze eigenlijk straatarm zijn en zelf amper rond kunnen komen. Omdat de buren van een andere stam zijn, mochten ze het water uit die put niet meer gebruiken. Wim helpt hen nu bij het graven van een eigen waterput. Dit is maar een enkel voorbeeld van de ontelbaar mooie initiatieven die Wim neemt. Zo kwam er vorige week bijvoorbeeld een vrouw waarvan haar kind doodziek was van Malaria. Ann heeft de vrouw naar het ziekenhuis meegenomen en voor 8,50 euro heeft ze medicijnen gekregen en is haar kind gered.

We hebben de afgelopen dagen ook meer scholen bezocht. Heel bijzonder vinden wij dat Wim ze bouwt in echt de aller armste gebieden. Soms rijden we door de bush op weg naar een school en denken we: “Wonen hier echt mensen?” Elke keer weer worden we met open armen ontvangen bij de scholen door de leraren en schoolhoofden. We zien dan ook de dankbaarheid van de kinderen die zoveel voldoening geeft. Sommige scholen staan er al 15-20 jaar en wij hebben nog geen scheur in de lokalen kunnen ontdekken. De constructie en duurzaamheid van de gebouwen is echt ongelofelijk.

Ook hebben we gister de rotary tandarts bezocht die aan het werk was in een lokale kliniek (die Wim ook gebouwd heeft). Erg mooi om te zien dat mensen hier geholpen worden. Steeds meer mensen weten de tandarts te vinden en proberen hun gebit beter te gaan verzorgen. Morgen gaan we op bezoek bij de rotarty (tropen)arts. We zijn benieuwd!

Ook zijn we afgelopen weekend even naar het strand geweest en hebben we in een duik genomen in de Indische Oceaan. Heerlijk was dat! Komend weekend gaan we de toerist uithangen in Lamu. We hebben het nog steeds ontzettend naar ons zin. We hebben hartstikke leuke mensen om ons heen, Wim en Ann zorgen uitstekend voor ons, we zijn helmeaal gezond en hebben al een lekker kleurtje. Het werk wat we doen helpt de bevolking hier echt vooruit, dat kunnen we met eigen ogen zien. Het geeft veel voldoening om hier te zijn.

Tot de volgende update!

Aangekomen op de bouw gaan we meteen aan de slag en we staan ervan versteld hoe snel en georganiseerd het werk verloopt. We kunnen ons eigenlijk niet voorstellen dat er aan het begin van de week alleen maar de fundering lag. Deze week hebben we veel gemetseld, getimmerd en zijn zelfs al de kozijnen geplaatst. Vandaag is de bekisting geplaatst zodat maandag het beton gestort kan worden om het dak te kunnen dragen. Opvallend en toch ook heel bijzonder is dat de fundi’s (bijna) alles met de hand doen/kunnen. Zagen, beton maken, cement maken, daksteunen maken, foundering leggen: allemaal zonder machines/boor/betonmolen. Elke dag leren we ontzettend veel van de fundi’s. Niet alleen zijn we volleerde bouwvakkers geworden en leren we hoe we moeten timmeren, metselen, zagen, bomen kappen en kozijnen plaatsen. We leren ook over hun cultuur, leefomstandigheden en armoedeproblemen. Kortom: erg veel indrukken en het is heel speciaal om zoveel op te trekken met de lokale bevolking.

Waar we achter zijn gekomen is dat de armoede op het eerste gezicht lijkt mee te vallen. Mensen zijn goed verzorgd, zorgen ook dat hun lemen hutjes er netjes uit zien en er is weinig viezigheid of rommel. Maar als je goed naar hun verhalen luistert en als je daadwerkelijk bij de mensen op bezoek gaat, merk je wel degelijk dat ze in moeilijke omstandigheden moeten leven. Het merendeel van de bevolking is afhankelijk van het inkomen van de shamba (landbouw), maar daarbij is het gebied Mpeketoni heel droog en is over het algemeen slechts 1 oogst per jaar mogelijk. Het komt regelmatig voor dat mensen slechts twee zakken mais van hun land af kunnen halen. Daarom is het niet moeilijk voor te stellen dat er sprake is van honger en armoede in deze regio.

Maar gelukkig heeft Wim zich hier gevestigd en na een weekje hier te zijn, kunnen we zeggen dat hij deze regio echt ongelofelijk vooruit heeft geholpen. Naast het werken op de bouw, gaan we ook bijna dagelijks op pad en laat Wim veel van zijn projecten zien. Zo hebben wij al veel waterputten gezien die hij heeft laten graven en het belang daarvan is heel groot hebben we wel gemerkt. Ook hebben we al verschillende scholen bezocht die Wim hier heeft neergezet. Door al deze bezoeken komen we met veel verschillende mensen in aanraking en leren we veel van het land. We kunnen met eigen ogen zien dat ontwikkelingswerk wel degelijk nut heeft en steunen voor 100% de visie van Wim! We leren dus elke dag! Ook hebben wij de eer gehad om een schoolgebouw te openen. Wederom was er een mooie ceremonie en dat was een mooie ervaring. Deze school zal bijna hetzelfde zijn als de school die we nu aan het bouwen zijn in Heshima.

Kortom: met ons gaat het goed! Er wordt heel goed voor ons gezorgd en we genieten van elke dag en elk moment. Inmiddels zijn we al lekker gekleurd door de zon, zijn we gewend aan de temperatuur (35 graden) en kijken we uit naar de komende drie weken waar we zeker weer een hoop bijzondere dingen zullen zien, leren en meemaken. We houden jullie op de hoogte.